Τα αγόρια από το Λονδίνο πήραν τα keyboard τους κι έφεραν πίσω τα δοξασμένα 80s σε ένα πάρτι που δεν ξέραμε ότι χρειαζόμασταν.

Όταν πριν 4 χρόνια είχαμε ακριβώς το ίδιο ραντεβού στο Release Athens στην Πλατεία Νερού στο Φάληρο, είχαμε ζήσει μία από τις καλύτερες συναυλίες του είδους των τελευταίων χρόνων και σίγουρα την καλύτερή τους στην Ελλάδα, οπότε ο πήχης ήταν αναπόφευκτα ψηλά. Δύσκολο task για το ντουέτο να ξεπεράσει τον εαυτό του μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν τον ξεπέρασε. Προτού βγουν λανθασμένα συμπεράσματα, όμως, αυτό δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο από το ότι περάσαμε εξίσου καλά με το καλοκαίρι του 2022.

Το live τους στην Ελλάδα ήταν το δεύτερο στο ίδιο tour, το Dreamworld: The Greatest Hits Live, οπότε δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στησίματος, για όποιον είχε βρεθεί στο πρώτο. Ωστόσο, όπως μας ανακοίνωσε ο Neil Tennant του οποίου μάλλον είμαστε το νέο αγαπημένο του κοινό, αυτή τη φορά θα μας παρουσίαζαν το extended live τους και όχι το φεστιβαλικό. Που σήμαινε ένα μακρύτερο ταξίδι πίσω στις δεκαετίες '80 και '90 και στον synth-pop ήχο του ντουέτου.

Προτού, όμως, εμφανιστούν για δεύτερη φορά τα χρώματα της ουκρανικής σημαίας στo video wall του βρετανικού duo, το φεστιβαλικό Σάββατο είχε ξεκινήσει από νωρίς. Στις 18.30, στη σκηνή βρέθηκαν οι Saint Etienne, με τη νοσταλγική φωνή της Sarah Cracknell με το 60s επιρροών "Nothing Can Stop Us" να δίνει τον τόνο και το πολυαναμενόμενο "Only Love Can Break Your Heart" με την φωτογραφία του αυθεντικού δημιουργού του, Neil Young, να δεσπόζει πίσω τους, να έρχεται λίγο αργότερα. Με ένα setlist 11 κομματιών, μεταξύ των οποίων και το "He’s On the Phone", "Like A Motorway" και "7 Ways to Love" και σε μια δύσκολη ώρα μέσα στο ελληνικό κατακαλόκαιρο, οι Saint Etienne ξεκίνησαν να χτίζουν διάθεση, με τον άχαρο ρόλο του support, προτού ακολουθήσει ο Σλοβένος Gramatik, για 3η φορά στην Ελλάδα. Dubstep, hip-hop beats, trip hop και funk σε μια μίξη με φυσικά όργανα και εντυπωσιακά visuals έπαιζαν όσο η Πλατεία Νερού διαμορφωνόταν σιγά-σιγά για το peak της βραδιάς.

Πίσω, λοιπόν, στα χρώματα της ουκρανικής σημαίας, οι Pet Shop Boys εμφανίστηκαν όπως τους θυμόμασταν, με τα μεταλλικά κράνη-μάσκες με minimal, φουτουριστικά κέρατα, με ρομποτικό στήσιμο και τις νότες του "Suburbia" να ξεσηκώνουν τον κόσμο. Για λίγη ώρα διατηρήθηκε η χαρακτηριστική αποστασιοποιημένη αίσθηση του γκρουπ, μέχρι να πέσουν οι μάσκες (κυριολεκτικά) και ο Neil Tennant να αρχίσει να συνδέεται μαζί μας, να φωνάζει “Athens” να σχηματίζει εκφράσεις στο πρόσωπό του και να απολαμβάνει το feedback του κοινού. Πίσω τους, 3 μουσικοί (Simon Tellier, Clare Uchima και Bubba McCarthy) συμπλήρωσαν και αυτή τη φορά τη μπάντα, δίνοντας έξτρα vibe με τύμπανα, keyboards και φωνητικά, κάτι που σίγουρα ολοκληρώνει μια συναυλία. Ο Chris Lowe πάντα στο πόστο του, συγκεντρωμένος στα πλήκτρα του, με τα aviator γυαλιά του, baseball cap NY και terminator διάθεση.  

Σε ένα Greatest Hits tour, λοιπόν, ξέρουμε καλά τι να περιμένουμε και οι Pet Shop Boys μας το έδωσαν απλόχερα για δεύτερη φορά. “Can you forgive her?”, “Opportunities” ανέβαζαν σταδιακά τον κόσμο, στο “Where the Streets Have No Name μαζί με το “I Can't Take My Eyes Off You” ήταν η ώρα που ο Tennant άρχισε να «ζεσταίνεται» (πιθανόν και κυριολεκτικά με πουλοβεράκι και ασημί καμπαρντίνα), ενώ ακολούθησαν μεταξύ άλλων το “Rent”, “I Don't Know What You Want but I Can't Give It Any More”, “So Hard”, “Left to My Own Devices” με το "Se a vida é (That's the Way Life Is)" να φέρνει λίγο αεράκι καλοκαιρινό στον καθιερωμένο τους electro-pop ήχο. Το “Domino Dancing” έκανε pat-pat στον έφηβο εαυτό μας, τότε που παρακολουθούσε φανατικά Mtv και έγραφε σε βιντεοκασέτες τα αγαπημένα του video clip, το “Love Comes Quickly” μας απορρόφησε στα ατμοσφαιρικά χρώματα της σκηνής, το cover "Always On My Mind” συγκέντρωσε πολλές αναμμένες οθόνες κινητών και το «Heart» πια, ήρθε να ανατινάξει την Πλατεία Νερού και όλο το Φάληρο στον αέρα, με την τόσο υπέροχη εκτέλεσή του, ίδια με το 2022 και εξίσου άρτια. Ακολούθησε ένα “house party” όπως ανακοίνωσε και ο Tennant και στη συνέχεια ήρθαν μαζεμένα πολλαπλά εγκεφαλικά με “Go West”, “It’s a Sin” που έφερε τα πάνω κάτω και τα πέρα δώθε, ενώ το encore ήρθε με αυτά που περιμέναμε όλοι: “West End Girls” και με το νοσταλγικό χάδι του “Being Boring”, που ήταν σαν να μας έκανε όλους μια αγκαλιά.

Αυτό που συνέβη σε αυτή την εμφάνιση των Pet Shop Boys σε σύγκριση με το 2022 είναι ότι ίσως έπαιξαν περισσότερα νεότερα τραγούδια, λόγω και της extended διάρκειας της συναυλίας, με τα οποία το κοινό ενδεχομένως να μην είχε συνδεθεί, με αποτέλεσμα σε κάποια σημεία να ερχόταν μια πτώση της διάθεσης –ή μια καλή στιγμή για στρέτσινγκ, τουαλέτα, μια μπίρα ακόμα. Επειδή, όμως, η σύγκριση είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να βγεις χαμένος, θα αφήσουμε πίσω μας το παρελθόν και θα πούμε ότι οι Pet Shop Boys παραμένουν τα αγέρωχα boys των 80s που ξέρουν πολύ καλά να ξεσηκώνουν τον κόσμο τους και να παρουσιάζουν τη μουσική τους, διατηρώντας τη σπάνια ικανότητα να μας πηγαίνουν λίγο πίσω, χωρίς να μας παγιδεύουν εκεί, ίσως γιατί ήταν πάντα λίγο μπροστά από την εποχή τους. Και το γεγονός ότι καταφέραμε τον Chris Lowe να μας ρίξει ένα ελαφρύ μειδίαμα στο τέλος, επιβεβαίωσε ότι το περασμένο Σάββατο πήρε ένα ξεχωριστό τικ στο φετινό συναυλιακό καλοκαίρι.
 

Tο Release Athens συνεχίζεται εδώ.

ΤΖΟΥΛΙΑ ΤΑΣΩΝΗ
[email protected]

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ / RELEASE ATHENS