Από το όραμα του Άγγελου Ρούβαλη στη νέα γενιά: terroir, συνέχεια και φινέτσα.

Το Ασπρολίθι αποτελεί μια από τις πιο συνεπείς και αναγνωρίσιμες εκφράσεις του Ροδίτη από τις Πλαγιές Αιγιαλείας, με αφετηρία το 1990 και σταθερό προσανατολισμό στην ανάδειξη του ορεινού αμπελώνα και του terroir της Ορεινής Αιγιαλείας.

Η δημιουργία του συνδέεται με το όραμα του Άγγελου Ρούβαλη, ο οποίος, σε μια περίοδο όπου ο ορεινός Ροδίτης δεν είχε ακόμη καθιερωθεί ως ποιοτική κατηγορία, διέκρινε και ανέδειξε τις δυνατότητες της Αιγιάλειας.

Από τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας του, το Ασπρολίθι προσέλκυσε το ενδιαφέρον του διεθνούς οινικού τύπου. Ο Steven Spurrier, αναφερόμενος στο Ασπρολίθι 1995, σημείωσε:

“It is floral, slightly smokily fruity, crisply dry but very present on the palate.”

Μια πρώιμη αναγνώριση που επιβεβαιώθηκε στον χρόνο και εδραίωσε το κρασί ως σημείο αναφοράς για τον ορεινό Ροδίτη.

Σήμερα, η Θεοδώρα Ρούβαλη και ο Antonio Ruiz συνεχίζουν αυτή την πορεία, ενσωματώνοντας εμπειρία από διεθνείς αμπελουργικές ζώνες, από την Χιλή τη Νέα Ζηλανδία έως τη Γαλλία, με αναφορές στην Αλσατία, το Μπορντώ και τη Βουργουνδία.

Με έμφαση στον αμπελώνα και στη λεπτομερή κατανόηση των επιμέρους αμπελοτοπιών, προχωρούν στην εξέλιξη του Ασπρολίθι, ενώ παράλληλα επενδύουν σε έναν νέο ιδιόκτητο ορεινό αμπελώνα, ενισχύοντας τον έλεγχο της πρώτης ύλης και τη δυνατότητα περαιτέρω ανάδειξης του terroir.

Η φιλοσοφία παραμένει σταθερή. Προσήλωση στον αμπελώνα, ακρίβεια στην οινοποίηση και διατήρηση της ταυτότητας του κρασιού.

Όπως σημειώνουν ο Antonio και η Θεοδώρα: «Για εμάς, το Ασπρολίθι δεν είναι ένα κρασί που αλλάζει, αλλά ένα κρασί που εξελίσσεται. Η πρόκληση είναι να το φέρνουμε κάθε φορά πιο κοντά στην αλήθεια του τόπου του.»

Η συνέχεια του Ασπρολίθι βασίζεται στη συνέπεια και στη διάρκεια των σχέσεων με τους ίδιους αμπελουργούς, που σήμερα περνούν στη δεύτερη και τρίτη γενιά, καθώς και διατήρηση των βασικών αμπελοτοπιών που συνθέτουν τον πυρήνα του κρασιού.

Η περιοχή συνιστά ένα από τα πιο σύνθετα αμπελουργικά τοπία της Ελλάδας. Η γεωμορφολογία της είναι αποτέλεσμα της ενεργής τεκτονικής δραστηριότητας και της εξέλιξης του Κορινθιακού κόλπου.  Συνδυάζει έντονο ορεινό ανάγλυφο με άμεση εγγύτητα στη θάλασσα και την παρουσία επτά ποταμών. Τα προσχωσιγενή και πετρώδη εδάφη, οι έντονες κλίσεις, η βόρεια έκθεση και ο συνεχής αερισμός διαμορφώνουν ένα δυναμικό περιβάλλον που ευνοεί τη φρεσκάδα, τη δομή και τη διάρκεια των κρασιών.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Ροδίτης αποκτά σαφή και διακριτή έκφραση με λεμονάτο φρούτο, ορυκτότητα, τραγανή οξύτητα και μια λεπτή αίσθηση αλμύρας που αντανακλά τη σχέση του αμπελώνα με τη θάλασσα.

Παράλληλα, έχει αποδείξει τη δυνατότητά του να εξελίσσεται στον χρόνο. Η ισορροπία μεταξύ οξύτητας και δομής του επιτρέπει να ωριμάζει αρμονικά στη φιάλη, αναπτύσσοντας πολυπλοκότητα και βάθος, χωρίς να απομακρύνεται από τον βασικό του χαρακτήρα.