Όσο η θερμοκρασία ανεβαίνει, τόσο ανεβαίνουμε κι εμείς προς τα μπαλκόνια της Αθήνας που πασπαλίζουν με γεύση την ωραία τους θέα. Και διαπιστώσαμε ότι το εστιατόριο του Μουσείου Μπενάκη είναι μία από τις πιο ήσυχες, αλλά ουσιαστικές στάσεις αυτής της διαδρομής.

Φήμες λένε ότι ελληνικό καλοκαίρι χωρίς rooftop με θέα την Αθήνα δεν γίνεται και το εστιατόριο του Μουσείου Μπενάκη στο κέντρο της Αθήνας, όπου βρεθήκαμε πρόσφατα, είναι μια από τις πιο διακριτικά πειστικές αποδείξεις. Χωρίς άβολη πολυτέλεια, σε έναν χώρο που λούζεται φυσικά από το αθηναϊκό φως, αλλά κρατά και την ατμόσφαιρα ενός μουσείου ελληνικού πολιτισμού, το εστιατόριο με την υπογραφή του Δειπνοσοφιστηρίου (Δειπνοσοφιστήριον Catering) μοιάζει να λειτουργεί σαν προέκταση αυτού -ήσυχο, χωρίς περιττές εντάσεις, σαν ένα πραγματικό μπαλκόνι χωρίς κραυγαλέες προσπάθειες εντυπωσιασμού.

Με αφορμή, λοιπόν, το νέο του μενού που σερβίρεται εδώ και περίπου μια εβδομάδα, βρεθήκαμε στον 2ο όροφο του μουσείου, με σκοπό να δούμε πώς μπορεί να αποτυπώσει το ελληνικό καλοκαίρι μέσα στην πόλη ο εδώ και περίπου 1 χρόνο σεφ του εστιατορίου, Γιώργος Σίσκος.

Παρά το νεαρό της ηλικίας του, δείχνει να προσεγγίζει την κουζίνα με πιο παραδοσιακή ματιά, λιγότερο επηρεασμένη από το έντονα στυλιζαρισμένο fine dining, κάτι που η αλήθεια είναι πως ταιριάζει απόλυτα και στον χώρο και την ατμόσφαιρα του μουσείου. Δύσκολα θα μπορούσε, άλλωστε, να αποδοθεί η συνέχεια ενός μουσείου όπως το Μπενάκη μέσα από μια υπερ-επεξεργασμένη γαστρονομική αφήγηση με μους φέτας ή κρυστάλλους… κρεμμυδιού.

Μια πρώτη ματιά στον κατάλογο, λοιπόν, ήταν αρκετή για να καταλάβουμε ότι εδώ η λογική μοιάζει να επιστρέφει σε πιο γνώριμες, αυθεντικές γεύσεις, χωρίς να χάνει τη δημιουργικότητά της. Κι αυτό ακριβώς μας επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο σεφ. «Θέλω ο κόσμος να τρώει φαγητά που ίσως δεν τολμά να δοκιμάσει εύκολα. Για παράδειγμα, ήθελα να βρω έναν διαφορετικό τρόπο να φάει ο κόσμος αρνί που ίσως αλλιώς δεν τολμά. Αλλά κατά βάση θέλω το φαγητό να είναι νόστιμο και προσεγμένο, αυτό με ενδιαφέρει πρώτα απ’ όλα» μας εξήγησε. «Προσπαθώ να κάνω απλά πράγματα, λίγο πιο όμορφα και λίγο πιο αναβαθμισμένα. Θέλω ο κόσμος να έρχεται εδώ, να τρώει και να το αισθάνεται σαν στέκι. Το fine dining είναι για μια πιο private εμπειρία».

Αυτό το διαπιστώσαμε γρήγορα, όταν έφτασε στο τραπέζι μας η κρεμώδης φάβα με το ψητό χταπόδι που παρέμενε ζουμερό, με ανθισμένη κάππαρη και καραμελωμένο κρεμμύδι, αλλά και τα signature κασιώτικα ντολμαδάκια με μοσχαρίσιο κιμά, κρέμα λεμονιού και γιαούρτι με ελληνικά βότανα, σε μίνι μπουκίτσες Ελλάδας -το μόνο που έλειπε ήταν η θάλασσα στη θέση της Βασιλίσσης Σοφίας.

Η σαλάτα σε τετράγωνη φόρμα με αμάρανθο, κρέμα πιπεριάς Φλωρίνης και flakes παλαμίδας ήταν ίσως το πιο «δομημένο» πιάτο του μενού, με μια προσέγγιση που ξένισε ελαφρώς ως σύλληψη. Η σαλάτα με καρδιές μαρουλιού, ωστόσο, είχε μια ιδιαιτερότητα που αξίζει να δοκιμάσετε. Το κοτόπουλο μαρινάρεται σε ελληνικά μυρωδικά με σέλερι και στη συνέχεια πανάρεται σε ψίχα ψωμιού με αφυδατωμένη πατάτα, αποκτώντας πιο τραγανή υφή και έξτρα ένταση στη γεύση. Η σαλάτα δένει με μουχτερόν (παραδοσιακό αλλαντικό ωρίμανσης), αγιοτύρι, κρουτόν χαρουπιού και ντρέσινγκ μοσχολέμονου και το τελικό αποτέλεσμα ξεφεύγει σίγουρα από μια κλασική σαλάτα, με έξτρα πόντους νοστιμιάς και υφών.

«Αυτό που έκαναν οι Γάλλοι, που πήραν την παραδοσιακή χωριάτικη κουζίνα, τη λεγόμενη cuisine paysanne, και την εξέλιξαν δίνοντας ένα ωραίο αποτέλεσμα, είναι αυτό που λείπει αυτή τη στιγμή από την ελληνική κουζίνα. Θα ήθελα, λοιπόν, περισσότερη αγάπη και γνώση για το ελληνικό φαγητό. Δεν χρειάζεται, για παράδειγμα, να βάλουμε miso στις φακές. Γιατί να παραποιούμε με αυτό τον τρόπο την παράδοση;», μας εξηγεί ο σεφ, λίγο πριν περάσουμε στη δοκιμή των κεμπάπ Φλώρινας που είχε ήδη προλογίσει. Πρόκειται για μια διαφορετική εκδοχή από τα κλασικά κεμπάπ: πολύ πιο μικρά σε μέγεθος και με μείγμα κιμά από κατσίκι, αρνί και μοσχάρι, αντί για την πιο συνηθισμένη χοιρινή βάση, που όπως μας εξήγησε ο σεφ, προσπάθησε να τα κάνει σαν μπιφτεκάκια. Ακόμη κι αν δεν είστε φίλοι των πιο έντονων γεύσεων του κατσικιού ή του αρνιού, εδώ η ισορροπία είναι τέτοια που δεν κυριαρχεί καμία «βαριά» νότα. Το αποτέλεσμα κινείται σε πιο ήπιο προφίλ, με πλούσια αρώματα και υφή που δεν θυμίζει σε τίποτα το λαστιχωτό κεμπάπ που κοντεύει να γίνει ο κανόνας, αλλά μια πιο προσεγμένη εκδοχή του γιαουρτλού, με κρέμα φουρνιστής ντομάτας, ελληνικές πίτες και χειροποίητη κρέμα κεφίρ.

Αντίστοιχη αίσθηση είχαμε και με τα αφράτα σκιουφιχτά, που συνοδεύονται από κοκκινιστούς αρνίσιους κεφτέδες και καψαλισμένη μυζήθρα. Παρά το αρνίσιο στοιχείο, το πιάτο παραμένει καθαρό γευστικά, χωρίς έντονες οσμές, σε ένα απρόσμενα γήινο και ισορροπημένο αποτέλεσμα –και είναι και το πιάτο-στοίχημα του σεφ για να δοκιμάσουν αρνί ακόμη και οι… αντιφρονούντες.

Must try είναι οι τηγανητοί λουκουμάδες με τυριά και σαλάμι Λευκάδας, λουσμένοι σε γλυκόξινο γλάσο με 100% καθαρό βαμβακόμελο Θεσσαλίας, που έρχονται ανοιξιάτικοι με τα βρώσιμα λουλουδάκια τους, απλωμένοι πάνω σε ρόκα, σε μια υπέροχη αντιστοιχία γλυκού, αλμυρού, τραγανού και αφράτου.

Από τα κυρίως –πέρα από τα σκιουφιχτά- δοκιμάσαμε χοιρινό ψαρονέφρι με σάλτσα από πιπεριές, πουρέ άγριου μαϊντανού και φρέσκα βότανα, το οποίο κινήθηκε σε πιο ουδέτερο γευστικό επίπεδο, κάτι που δεν μπορούμε να πούμε και για το κριθαρότο με γαρίδες και μύδια. Πεντανόστιμο, μαμαδίσιο, με φρέσκια ντομάτα, ούζο και αυγοτάραχο Μεσολογγίου, είχε όλα τα αρώματα και τις εντάσεις που χρειάζονταν, χωρίς περιττή επιτήδευση. Να σημειώσουμε ότι υπάρχουν και πιάτα ημέρας, στην ίδια λογική, πιο απλά και οικεία, όπως σαρδέλες ψητές με χόρτα, σουτζουκάκια σμυρναίικα και μπριάμ, ενώ αν αναζητάτε κάτι πιο street, θα βρείτε 3 επιλογές pinsa, αλλά και smash burger. «Μαζεμένη» και προσεγμένη είναι και η λίστα κρασιών, με έμφαση σε ελληνικές ετικέτες, λίγες στον αριθμό αλλά με σαφή ταυτότητα.

Τα επιδόρπια συνέχισαν στην ίδια φιλοσοφία, με το Choco cube, το οποίο είναι μια παραλλαγή από το γνωστό «ποντικάκι» των παιδικών μας χρόνων, με σφιχτή σοκολάτα, αλλά και την πιο ιδιαίτερη πάστα αμυγδάλου, με κρέμα αμυγδάλου, ολόκληρα καβουρδισμένα αμύγδαλα, κροκάν και σάλτσα καραμέλας, η οποία και κέρδισε τις εντυπώσεις. Σε μια διαφορετική εκδοχή της πάβλοβα δοκιμάσαμε και τις τραγανές μαρέγκες με αφράτη κρέμα, οι οποίες «έσπαγαν» τη ζαχαρένια τους ένταση με τη φρεσκάδα και την οξύτητα του βύσσινου και των μαύρων μούρων.

Κάπως, λοιπόν, ανάμεσα σε κεμπάπ, κριθαρότο, λουκουμάδες και «ποντικάκι», στο εστιατόριο του Μουσείου Μπενάκη η Ελλάδα δεν κρύβεται πίσω από επίδειξη τεχνικής. Προτείνει μια κουζίνα που δεν κάνει θόρυβο, επιλέγει συνειδητά τον δρόμο της απλότητας, με πιάτα που μιλούν καθαρά, σε ένα από τα πιο ηλιόλουστα μπαλκόνια της Αθήνας. Κι ακριβώς από κάτω, σας περιμένει ίσως το πιο ουσιαστικό bonus: μια βόλτα στο Μουσείο Μπενάκη.

Info
Εστιατόριο Μουσείου Μπενάκη
Κουμπάρη 1 
210 3671030
κόστος από 40 ευρώ/άτομο

ΤΖΟΥΛΙΑ ΤΑΣΩΝΗ
[email protected]