Βρίσκεται στις Κυκλάδες, έχει το Αιγαίο στο πιάτο και η αρχιτεκτονική της έχει προσαρμοστεί τόσο απόλυτα στον βράχο, ώστε μοιάζει σχεδόν να αποτελεί κομμάτι του.

Η Μονή Χοζοβιώτισσας είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της Αμοργού και ένα από τα μοναστήρια της Ελλάδας που ξεχωρίζουν ήδη από τη θέση τους, ακόμη κι αν κάποιος τα δει από μακριά. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του νησιού, χτισμένη πάνω σε έναν απόκρημνο βράχο με θέα στο Αιγαίο, 300 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, και η κατασκευή της έχει προσαρμοστεί στη μορφολογία του εδάφους με έναν αρκετά ασυνήθιστο τρόπο.

Το λευκό κτίσμα είναι στενό και επιμήκες, καθώς μεγάλο μέρος του είναι ενσωματωμένο στον βράχο. Αυτός είναι και ο λόγος που, όταν βλέπει κανείς τη μονή από μακριά, έχει την εντύπωση ότι είναι σχεδόν κρεμασμένη στην πλαγιά. Η θέση της δεν επιλέχθηκε μόνο για τη θέα, αλλά και για την προστασία που προσέφερε το δύσβατο σημείο.

Η ιστορία της μονής είναι αρκετά παλιά και συνδέεται με την εικόνα της Παναγίας Χοζοβιώτισσας. Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα έφτασε στην Αμοργό από την Παλαιστίνη, ενώ η μονή αναφέρεται σε ιστορικές πηγές ήδη από τον 9ο αιώνα. Στο πέρασμα των αιώνων αποτέλεσε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο για το νησί.

Η πρόσβαση γίνεται από 300 σκαλοπάτια που οδηγούν από τον δρόμο μέχρι την είσοδο της μονής. Η διαδρομή είναι ανηφορική και χρειάζεται λίγη προσοχή, όμως δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Από το σημείο αυτό η θέα προς το Αιγαίο είναι εντυπωσιακή και δείχνει πόσο απότομο είναι το ανάγλυφο της συγκεκριμένης πλευράς της Αμοργού.

Στο εσωτερικό της μονής, οι χώροι είναι μικροί και ακολουθούν τη φυσική μορφολογία του βράχου. Εκεί βρίσκεται και η εικόνα της Παναγίας Χοζοβιώτισσας, που αποτελεί το σημαντικότερο κειμήλιό της. Μπορείτς, μάλιστα, να συνδυάσετε την επίσκεψή σας εκεί με βόλτα στη Χώρα, καθώς η μονή βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τον οικισμό.

Η Χοζοβιώτισσα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η παραδοσιακή αρχιτεκτονική προσαρμόστηκε στις ιδιαιτερότητες του ελληνικού τοπίου. Δεν χτίστηκε σε μια επίπεδη επιφάνεια που υπήρχε ήδη διαθέσιμη, αλλά σε ένα σημείο όπου ο βράχος καθόρισε ουσιαστικά τη μορφή του κτίσματος.