Όταν οι δουλειές του σπιτιού δεν μοιράζονται δίκαια, το σεξ μπαίνει τελευταίο στη λίστα.

Για δεκαετίες, η χαμηλή σεξουαλική επιθυμία στις γυναίκες αντιμετωπιζόταν κυρίως ως βιολογικό ή ατομικό πρόβλημα, μέρος μιας ευρύτερης «ιατρικοποίησης» της γυναικείας σεξουαλικότητας, όπου οι αλλαγές στη διάθεση για σεξ ερμηνεύονταν συχνά ως δυσλειτουργία που χρήζει ιατρικής παρέμβασης. Κι εφόσον η βασική υπόθεση ήταν ότι κάτι δεν «λειτουργεί σωστά» στο σώμα τους, η λύση ήταν πολλές φορές θεραπείες με ορμόνες ή φαρμακευτικές αγωγές. Αλλά μια μεγάλη επιστημονική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Archives of Sexual Behavior εξετάζει την υπόθεση από άλλη γωνία και καταλήγει σε μια απλή αλλά βαθιά ιδέα: η σεξουαλική επιθυμία των γυναικών στην πραγματική ζωή δεν εξαρτάται μόνο από ορμόνες ή ψυχολογία, αλλά από τον πραγματικό ρόλο που τους έχει επιβάλει η κοινωνία μέσα στη σχέση και το σπίτι.

Η έρευνα, με πάνω από 1.000 γυναίκες που είχαν σχέση με άντρα και παιδιά, έδειξε μια στατιστικά ισχυρή σύνδεση ανάμεσα στο πόσο μεγάλη ήταν η δική τους συμβολή στις δουλειές του σπιτιού και στο πόσο επιθυμούσαν σεξ με τον σύντροφό τους: όσο περισσότερη δουλειά έκαναν, τόσο λιγότερη σεξουαλική επιθυμία ανέφεραν.

 Δεν είναι ζήτημα βιολογίας -είναι (και) ζήτημα κατανομής εργασίας
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της μελέτης είναι ότι η σύνδεση αυτή δεν φαίνεται να προκαλείται από φυσιολογικούς παράγοντες. Αν και στο παρελθόν θεωρήθηκε ότι η μειωμένη επιθυμία οφείλεται σε χαμηλή τεστοστερόνη, ορμονικές διακυμάνσεις ή νευροχημικές ανισορροπίες, η βιβλιογραφία δείχνει πως αυτά δεν έχουν τόσο σημαντική επίδραση όσο πιστεύαμε και ότι φάρμακα που στοχεύουν σε αυτά τα μονοπάτια έχουν «ελάχιστα» αποτελέσματα. Αντίθετα, η εν λόγω μελέτη δείχνει ότι όταν μια γυναίκα περνάει μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς της φροντίζοντας το σπίτι, τα παιδιά, τις υποχρεώσεις, τις λεπτομέρειες που κανείς άλλος δεν αναλαμβάνει επαρκώς, αυτό επηρεάζει τον τρόπο που βλέπει τη σχέση και τον σύντροφό της, με συνέπεια μια υποχώρηση της σεξουαλικής επιθυμίας.

Πώς συνδέονται οι δουλειές στο σπίτι με το σεξ;
Η λογική είναι, στην πράξη, αρκετά απλή και δεν έχει να κάνει με ρομαντισμούς: Όταν μια γυναίκα αναλαμβάνει δυσανάλογα μεγάλο μέρος των καθημερινών υποχρεώσεων, αυτό δημιουργεί κόπωση και στρες, δύο παράγοντες που γνωρίζουμε ότι μειώνουν το σεξουαλικό ενδιαφέρον. Το να φροντίζει συνέχεια άλλους -παιδιά, σπίτι, δώρα, πλύσιμο, μαγείρεμα- μετατρέπει τη σχέση σε λειτουργική και όχι ερωτική, κάτι που για πολλές γυναίκες σημαίνει ότι αντί να νιώθουν σύνδεση με τον σύντροφό τους, νιώθουν ότι τον φροντίζουν, σαν να είναι εξαρτώμενος. Αυτό αποσυνδέει τη σεξουαλική επιθυμία.

Το ίδιο το συναίσθημα της αδικίας όταν η γυναίκα αντιλαμβάνεται ότι κάνει περισσότερο από τον σύντροφό της σε καθημερινά καθήκοντα συνδέεται με μειωμένη επιθυμία. Δεν είναι η εργασία καθαυτή, αλλά το ότι δεν αξιολογείται και δεν μοιράζεται δίκαια. Αυτός ο συσχετισμός παρέμεινε ισχυρός και μετά από στατιστικό έλεγχο για άλλους παράγοντες, όπως ικανοποίηση σχέσης ή αριθμό παιδιών.

Τι σημαίνει αυτό στην καθημερινή ζωή;
Το συμπέρασμα που προκύπτει από αυτή την έρευνα είναι ξεκάθαρο: η σεξουαλική επιθυμία των γυναικών δεν είναι απλώς «πιο χαμηλή» από αυτή των αντρών επειδή έχουν λιγότερη τεστοστερόνη ή είναι «ψυχολογικά περίπλοκες». Αντιθέτως, είναι επηρεασμένη από πραγματικούς, καθημερινούς ρόλους, από το πώς κατανέμονται οι δουλειές και πώς αυτές οι δουλειές επηρεάζουν το πώς η γυναίκα αισθάνεται μέσα στη σχέση της. Δεν χρειάζεται και πολλή ανάλυση να καταλάβουμε ότι όταν το βάρος των περισσότερων ευθυνών πέφτει μονομερώς, τότε το σεξ δεν μπαίνει ψηλά στην προτεραιότητα.

Ωστόσο, χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε ότι η μελέτη δεν ισχυρίζεται ότι όλες οι γυναίκες έχουν χαμηλή επιθυμία, ότι η επιθυμία είναι «κακή» ή «παθολογική», ούτε ότι μόνο μια συγκεκριμένη συμπεριφορά ή σχέση είναι σωστή. Αντιθέτως, δείχνει ότι ο ισότιμος διαμοιρασμός των δουλειών και ευθυνών έχει άμεση επίδραση στο πώς μια γυναίκα αισθάνεται μέσα στη σχέση της.

Τι σημαίνει για τα ζευγάρια σήμερα
Αν κάποιος αναζητά απλώς τεχνικές για «περισσότερο σεξ», αυτή η έρευνα δείχνει ότι αυτό πιθανότατα δεν αρκεί. Το θέμα δεν είναι να διώξουμε την κούραση με ορμόνες: είναι να αντιμετωπίσουμε την καθημερινή πραγματικότητα. Η κατανομή των ρόλων μέσα στο σπίτι, η ισότιμη συμμετοχή στις υποχρεώσεις και η αίσθηση ότι ο σύντροφος είναι σύντροφος και όχι εξαρτώμενος ενήλικος φαίνεται να είναι κρίσιμες παράμετροι.

Όπως δείχνει η έρευνα, η αλλαγή δεν είναι απλώς ρομαντική -είναι πρακτική. Όταν οι δουλειές του σπιτιού μοιράζονται δίκαια και οι ρόλοι δεν είναι προκαθορισμένοι με βάση το φύλο, τότε η σεξουαλική επιθυμία μπορεί να επανέλθει, όχι επειδή άλλαξε η βιολογία, αλλά επειδή άλλαξε η ζωή.

Πηγή
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC9483460/